Je hoeft nog niet te weten waar je uitkomt

Als iets stopt, willen we meestal vrij snel weten wat ervoor terugkomt. Je baan houdt op en al snel komt de vraag wat je volgende stap wordt. Je relatie loopt stuk en ergens wil je weten hoe je leven er straks uitziet. Je verkoopt je bedrijf en de vraag ‘wat ga je nu doen?’ wordt sneller gesteld dan ‘hoe is het eigenlijk om ermee te stoppen?’

Dus gaan we nadenken. Plannen maken, gesprekken voeren, boeken lezen, nog eens ergens advies vragen. Wat wil ik? Waar word ik gelukkig van? Moet ik blijven of weggaan?

Op zich niks mis mee. Alleen komt een antwoord niet altijd omdat jij vindt dat het tijd is.

Soms is iets gewoon voorbij terwijl je nog geen flauw idee hebt wat ervoor terugkomt. Je kunt niet meer terug naar hoe het was, maar vooruit zie je ook nog weinig. Zeker als je gewend bent om problemen op te lossen en door te gaan, kan dat behoorlijk ongemakkelijk zijn.

Ik ken die neiging goed. Na zeventien jaar verkocht ik mijn bedrijf. Dat bedrijf was niet alleen mijn werk. Het bepaalde voor een groot deel hoe mijn dagen eruitzagen, waar ik goed in was en ook hoe ik mezelf zag. Daarna lag er niet onmiddellijk een prachtig nieuw plan klaar.

En natuurlijk wilde ik wel weten wat ik dan ging doen.

Maar niet weten waar je uitkomt, betekent niet automatisch dat je vastzit. Ondertussen gebeurt er van alles. Je merkt dat je bepaalde mensen graag ziet en andere steeds minder. Dat werk waar je vroeger energie van kreeg begint je tegen te staan. Je lijf reageert ergens op voordat je hoofd begrijpt waarom. Je mist iemand. Je wordt boos. Of je krijgt ineens zin om iets te doen waar je vroeger nooit tijd voor maakte.

Ik denk dat het de moeite waard is om daar aandacht aan te geven zonder overal meteen een antwoord van te maken. Soms merk je iets op voordat je begrijpt wat het betekent.

Daar zit voor mij ook iets in wat ik niet helemaal kan verklaren. Ik geloof dat we meer oppikken dan we met ons verstand kunnen begrijpen. Noem het intuïtie, energie, het vijfde element of geef het helemaal geen naam. Ik hoef niet precies te weten hoe het werkt om het serieus te nemen.

Achteraf kun je van je leven makkelijk een logisch verhaal maken. Mijn woonkamer brandde uit, mijn ouders overleden, ik liep de Camino en verkocht mijn bedrijf. Ik zou daar nu een verhaal van kunnen maken waarin alles nodig was om uiteindelijk hier terecht te komen.

Maar zo weet ik het niet.

Sommige dingen had ik graag overgeslagen. Sommige dingen hebben me veranderd. En bij andere weet ik nog steeds niet precies wat ze met me gedaan hebben.

Wat ik wel weet, is dat ik niet meer zo snel een antwoord nodig heb als vroeger. Er mag best een tijdje zitten tussen wat voorbij is en wat daarna komt.

Misschien hoef je in die tijd niet te ontdekken wat je met de rest van je leven gaat doen. Misschien is het voorlopig genoeg om te merken wat je niet meer wilt.